Diabetes is een chronische ziekte die gekenmerkt wordt door hoge glucosespiegels (suikerspiegels) in het bloed.  Dit wordt veroorzaakt door het onvermogen van het lichaam om voldoende insuline te produceren of correct te gebruiken. Insuline is een hormoon dat wordt aangemaakt in de pancreas (alvleesklier). Insuline helpt om bloedsuikerspiegel te controleren, door ervoor te zorgen dat glucose de lichaamscellen in kan komen en dat een (eventueel tijdelijk) teveel aan glucose elders wordt opgeslagen.  Als er een tekort aan insuline is, zal het bloedglucose stijgen. Diabetici lijden dan ook aan verhoogde bloedsuikerspiegels. De klachten van patiënten met diabetes zijn wazig zien, frequent urineren, een verhoogd dorstgevoel, ongewild gewichtsverlies, traag helende wonden, een hongergevoel en vermoeidheid. In de loop der tijd kan diabetes die niet onder controle is, aanleiding geven tot ernstige schade aan de ogen, nieren, zenuwen en het hart.

Diabetes is één van de belangrijkste oorzaken van chronisch nierfalen, een aandoening die het vermogen van de nieren om correct te werken, permanent vermindert. Bij gezonde mensen zit er geen glucose in de urine, de nieren laten namelijk bij een normaal bloedglucosegehalte geen glucose in de urine door. Als de concentratie glucose in het bloed echter boven een bepaalde waarde uitstijgt zijn de nieren niet meer in staat om alle glucose tegen te houden en komt een deel ervan in de urine terecht. Bij diabetespatiënten  moeten de nieren ook harder werken dan normaal, waardoor de bloedvaten in de nieren uitgeput kunnen raken. Zowel bij patiënten met nierfalen als bij diabetici kan de verminderde nierfunctie ook leiden tot anemie – een ziekte waarbij het lichaam onvoldoende rode bloedcellen aanmaakt en waardoor er minder zuurstof door het lichaam wordt getransporteerd.