Genen zijn opgebouwd uit DNA. DNA codeert voor informatie die levende cellen nodig hebben om eiwitten te maken. Bij de mens worden genetische kenmerken waargenomen in de vorm van overgeërfde kenmerken, zoals de oog- of haarkleur. In micro-organismen, zoals bacteriën en gisten, verschijnen genetische kenmerken gewoonlijk als biochemische kenmerken, zoals het vermogen om te groeien op de ene suiker maar niet op een andere.

Het DNA van veel organismen, waaronder dieren, gisten en schimmels, bevindt zich in de chromosomen van de celkern. Organismen met een celkern worden eukaryoten genoemd. Sommige chromosomen hebben een aparte “X” type structuur.

In tegenstelling tot eukaryote cellen hebben bacteriën geen kern. Het bacteriële chromosoom  bestaat uit één enkele grote DNA cirkel (en dus niet de aparte superstructuur die voorkomt bij hogere organismen). Door de afwezigheid van een celkern, worden bacteriën geklasseerd als een aparte groep van organismen, de prokaryoten.

Bij alle organismen wordt het volledige genetische complement van één enkel organisme – de som van alle genen – het genoom genoemd. (Deze term is ook verbonden aan het Humaan Genoomproject. Het doel van dit ambitieus internationaal project is het lokaliseren en sequenceren van alle ongeveer 35.000 genen van de mens).

De interesse van Amgen gaat voornamelijk uit naar eiwitten, ook wel de werkpaarden van de cel genoemd. Eiwitten hebben veel functies in ons lichaam. Hormonen werken als chemische boodschappers; het cytoskelet zorgt voor de structurele componenten; enzymen zijn de mediatoren van het celmetabolisme en antilichamen en lymfokines zijn de belangrijkste componenten van de immuun respons van het lichaam.

Gezien hun biologische functie zijn eiwitten uitstekende kandidaat-geneesmiddelen. De DNA volgorde van de genen is als het ware de basisinstructie om belangrijke eiwitten te maken.